Kto może prowadzić księgi rachunkowe?

Certyfikat księgowego jeszcze do niedawna był dokumentem, nadającym upoważnienie do usługowego prowadzenie ksiąg rachunkowych. Mogły uzyskać go tylko osoby, które spełniały ściśle określone warunki, czyli między innymi posiadały wyższe wykształcenie z zakresu rachunkowości i kilkuletnią praktykę zawodową.

Z dniem 30 maja ostatecznie uchwalona została i weszła w życiu ustawa likwidująca certyfikat księgowego.

Od teraz aby prowadzić pełną księgowość na rzecz klientów wystarczy posiadać zdolność do czynności prawnych, nie być karanym (w zakresie przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi oraz przestępstw skarbowych) oraz posiadać ubezpieczenie OC.

Każdy kto spełni wyżej wymienione warunki może na rzecz klientów między innymi sporządzać zeznania i deklaracje podatkowe, świadczyć pomoc w tej kwestii,
prowadzić ewidencję księgowe czy sporządzać dokumentację i sprawozdania.

Ograniczenia dotyczy w zasadzie tylko reprezentowania klienta przed organami administracyjnymi i w zakresie sądowej kontroli aktów administracyjnych w kwestiach obowiązków podatkowych i egzekucji.

Zmiany mają za zadanie zwiększyć dostępność usług księgowych, co w poprzednim systemie było ograniczone ze względu na wymagania jakie stawiano przed kandydatami do uzyskania certyfikatu.

Szczegóły publikacji...

Protokół podatkowy

Protokołem podatkowym nazywamy dokument, sporządzany zgodnie z zasadami Ordynacji podatkowej, który ma za zadanie ewidencjonowanie przebiegu wszystkich czynności i zdarzeń podejmowanych w ramach konkretnej kontroli podatkowej. Sporządza się go na dzień zakończenia kontroli podatkowej przeprowadzanej przez organy kontroli skarbowej i organy podatkowe pierwszej instancji.

Przykładowymi elementami, które powinny się w nim zawierać są:

- wskazanie kontrolowanego,

- wskazanie osób kontrolujących,

- opis dokonanych ustaleń faktycznych,

- określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli,
- określenie przedmiotu i zakresu kontroli,
- dokumentacja dotycząca przeprowadzonych dowodów,

- ocena prawna sprawy będącej przedmiotem kontroli,

Najważniejsze są ustalenia faktyczne, które powinny zawierać opisy wszelkich faktów umożliwiających sprawdzenie, czy kontrolowany w sposób należyty wywiązuje się z obowiązków jakie narzucają mu przepisy prawa podatkowego.

Zakres protokołu powinien być określony w taki sposób aby podatnik miał możliwość zapoznania się z jego treścią oraz pozyskania za jego pośrednictwem informacji związanych z ustaleniami faktycznymi. Jasno powinny być w nim wyjaśnione wszystkie fakty istotne dla kontrolowanego. Dzięki tej kontroli, przedsiębiorca musi uzyskać informacje dotyczące wywiązywania się przez niego z obowiązków podatkowych.

Do protokołu powinna być załączona dokumentacja taka jak kopie dokumentów księgowych, wydruki kont księgowych, adnotacje czy protokoły przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, oględzin czy opinii biegłych.

Zawarcie oceny prawnej pozwala dokonać korekty deklaracji podatkowej, zgodnie ze wskazaniami organów kontrolnych. Osoba kontrolowana ma prawo do złożenia zastrzeżeń i wyjaśnień oraz prawo do złożenia korekty deklaracji.

Szczegóły publikacji...

Przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorstwo jest to jednostka wyodrębniona pod względem organizacyjnym, prawnym i ekonomicznym. Do najczęstszych celów powoływania przedsiębiorstw jest osiągnięcie zysku poprzez zaspakajanie potrzeb konsumentów. W jego skład mogą wchodzić mniej lub bardziej wyodrębnione jednostki nazywane zakładami.

PODZIAŁ ZE WZGLĘDY NA FORMY WSPÓŁPRACY:

» holding
» przejęcie,
» fuzja,
» networking,
» kooperacja umowna, 
» kooperacja przemysłowa,
» kooperacja bezumowna,
» alians strategiczny,
» joint venture,
» klaster przemysłowy,

PODZIAŁ ZE WZGLĘDU NA STYL ZARZĄDZANIA:

» autokratyczny,
» samorządowy,
» paternalistyczny,
» integratywny

PODZIAŁ ZE WZGLĘDU NA CHARAKTER DZIAŁALNOŚCI:

1) Przedsiębiorstwa produkcyjne:

» montażowe,
» obróbkowe, 
» przetwórcze,
» wydobywcze,

2) Przedsiębiorstwa świadczące usługi:

» komunikacyjne i transportowe, 
» o charakterze społecznym, 
» handlowe,
» finansowe 
» ubezpieczeniowe,
» usługowe.

PODZIAŁ ZE WZGLĘDU NA LICZBĘ PRACOWNIKÓW:
» duże (od 250 pracowników),
» średnie (50-249 pracowników),
» małe (10-49 pracowników), 
» mikroprzedsiębiorstwa (do 9 pracowników).

PODZIAŁ ZE WZGLĘDU FORM WŁASNOŚCI:
» państwowe, 
» prywatne,
» spółdzielcze,
» komunalne,
» będące własnością pracowników.

Szczegóły publikacji...

Analiza sprawozdania z przypływów pieniężnych.

Rachunek przypływów pieniężnych ma za zadanie opisywać przepływające środki pieniężne między bilansem otwarcia a zamknięcia. Daje on możliwość realnej oceny realnych zdolności firmy do generowania zysków. Ukazuje zmiany jakie zaszły w poszczególnych składnikach aktywów i pasywów. Dzięki niemu możliwe jest badanie sytuacji finansowej firmy oraz mechanizmów przyczyniających się do jej zmian.


Jak już wcześniej wspominałam, zgodnie z ustawa o Rachunkowości, rachunek też można sporządzać za pomocą dwóch metod: pośredniej i bezpośredniej.

Bezpośrednia sprowadza się do uwzględniania wszystkich elementów, które w mniejszym lub większym stopniu oddziaływają na wynik działalności gospodarczej, czyli np. przychodów ze sprzedaży i kosztów.

Pośrednia- jest to częściej stosowany sposób, w niej od razu wychodzi się od syntetycznej wartości nadwyżki finansowej (netto), którą następnie się koryguje.

Badanie sprawozdania z przypływów pieniężnych powinno zacząć się od określenia sumy środków pieniężnych w poszczególnych obszarach sprawozdania.

       
W tabelce przedstawione zostały prawdopodobne sytuacje występujące przy ocenie sprawozdania. 
                                             
1. poziom gotówki jest ujemny na wszystkich poziomach, nie jest to jednoznaczne z bankructwem gdyż możliwy jest zarobek z aktualnie wykonywanych zleceń         
2. niedostateczność gotówki pokrywana jest ze sprzedaży aktywów, sytuacja ta może oznaczać bankructwo.
3. sytuacja charakterystyczna dla nowo powstałych firm,         
4. przejściowe trudności, problemy przedsiębiorstwa,           
5. działalność gospodarcza rozwija się prawidłowo,
6. wyniki te są typowe dla restrukturyzacji,         
7. firma posiada wysoką rentowność, zyski mogą być przeznaczone na rozwój i spłatę zobowiązań,                   
8. przedsiębiorstwo gromadzi środki, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane na nowe inwestycje.

Szczegóły publikacji...

Sprawozdanie z przepływów pieniężnych.

Sprawozdanie z przypływów pieniężnych, inaczej rachunek z przypływów pieniężnych to jeden z elementów sprawozdania finansowego, który obrazuje przypływ środków w danej firmie uwzględniając ich źródła i wykorzystania. Głównym zadaniem sporządzania tego sprawozdania jest stworzenie zbioru informacji, na podstawie, których dokonuje się oceny stopnia płynności finansowej, zdolności do regulowania zobowiązań i zdolności do generowania zysków.

Obowiązek sporządzania go spoczywa na wszystkich jednostkach, które podlegają corocznemu badaniu sprawozdania finansowego.


Wyróżnić można dwa sposoby jego sporządzania:
» pośrednia,
» bezpośrednia,

Powinien on zawierać informacje dotyczące:

» wpływów z działalności operacyjnej, 
» innych wpływów, z uwzględnieniem podziału ze względu na źródła,
» wydatków, z uwzględnieniem podziału ze względu na źródła, 
» wartość środków pieniężnych na początki okresu,
» wartość środków pieniężnych na koniec okresu.

Sprawozdanie z przypływów pieniężnych dzieli się na 3 części, z których każda ukazuję iny aspekt działalności przedsiębiorstwa.

» przypływy z działalności operacyjnej – przypływy i starty z działalności operacyjnej, wynikają najczęściej ze sprzedażą, zapłatą za materiały, wypłaty wynagrodzeń itd.

» przypływ z działalności finansowej – wszystkie nabywane i zbywane składniki źródeł finansowania, a także koszty i korzyściami z nimi związane.

» przypływ z działalności inwestycyjnej – wszystkie nabywane i zbywane składniki
krótkotrwałych i trwałych aktywów, a także koszty i korzyści z nimi związane.

Szczegóły publikacji...

Zestawienie zmian w kapitale własnym.

Jest to jeden z podstawowych elementów sprawozdania finansowego. Ma on za zadanie ukazywać zmiany poszczególnych składników w poprzednim i bieżącym roku obrotowym.
Zawiera on informacje na temat stanu początkowego elementów wchodzących w skład kapitału własnego, ich zwiększeń, zmniejszeń a także stanu końcowego.

Obowiązek tworzenia takiego zestawiania spoczywa na wszystkich podmiotach gospodarczych, których, których sprawozdanie finansowe co roku podlega badaniu i ogłoszeniu. Spółki, które nie sporządzają takiego zestawienia zmuszeni są umieścić wiadomości związane ze zmianą kapitału zakładowego i zapasowej w specjalnym dokumencie, który dołączają do sprawozdania finansowego.

Celem tworzenia tego zestawienia jest dostarczanie informacji na temat:
zmian w źródłach finansowania kapitałami własnymi i ich genezach, stracie albo zysku pozostającym w przedsiębiorstwie a także o przychodach i kosztach bezpośrednio zaliczanych do funduszu własnego pomijając rachunek zysku i start. Ułatwia ono analizę struktury kapitału i jego dynamiki oraz pomaga przedstawić skutki zdarzeń wpływających na zmiany w kapitale własnym.

Schemat sprawozdania:
1. kapitał własny na początek okresu
a) kapitał własny na początku okresu po korektach,
» kapitał podstawowy na początku okresu,
» kapitał podstawowy na końcu okresu,
b) należne wpłaty na kapitał podstawowy na początek okresu,
c) akcje własne na początek okresu,
d) kapitał zapasowy na początek okresu,
e) kapitał z aktualizacji wyceny na początek okresu,

f) pozostałe kapitały rezerwowe na koniec okresu,
g) zysk/strata z lat ubiegłych na początek okresu,
h) wynik netto,
2. kapitał własny na koniec okresu,
3. kapitał własny po uwzględnieniu podziału zysków.

Szczegóły publikacji...

Elementy rachunku zysków i strat.

PRZYCHODY I ZYSKI:

Są to korzyści ekonomiczne, które prawdopodobnie powstaną w okresie sprawozdawczym. Posiadają one wiarygodnie określone wartości w postaci zwiększania stanu aktywów lub zmniejszania wartości zobowiązań, które mają doprowadzić do powiększenia się kapitału własnego.

Dzielimy je na: przychody finansowe, przychody z działalności operacyjnej, pozostałe przychody z działalności operacyjnej.


KOSZTY I STRATY:
  
Są to straty ekonomiczne, które prawdopodobnie powstaną w okresie sprawozdawczym. Posiadają one wiarygodnie określone wartości w postaci zmniejszania stanu aktywów albo zwiększania się wartości zobowiązań, które doprowadzają do zmniejszenia kapitału własnego.

Koszty dzielimy na: koszty finansowe, koszty z działalności operacyjnej i pozostałe koszty z działalności operacyjnej.

PRZYCHODY Z DZIAŁALNOŚCI OPERACYJNEJ:

Są wynikiem statutowej działalności firmy. Możemy je podzielić na:
» przychody ze sprzedaży produktów (gotowe wyroby, półprodukty i usługi),
» przychody ze sprzedaży towarów (prowizja ze sprzedaży detalicznej, hurtowej, na raty itd.),
» przychody ze sprzedaży materiałów (sprzedaż zbędnych zapasów materiałów albo zbycie odpadów użytkowych).

KOSZTY DZIAŁALNOŚCI OPRACYJEJ:

Nazywamy nimi koszty z właściwej działalności przedsiębiorstwa. Dzielimy je w sposób analogiczny do przychów z działalności operacyjnej.

POZOSTAŁE PRZYCHODY I KOSZTY OPERACYJNE:

Związane są:
» z przekazywaniem darowizn,
» z odszkodowaniami, karami, grzywnami,
» z odpisaniem zobowiązań i należności przedawnionych,
» ze zbyciem środków trwałych,
» z działalnością socjalną.

KOSZTY FINANSOWE:

Są to:
» straty wynikające ze zbycia inwestycji,» ujemny wynik aktualizacji  inwestycji,
» odsetki należne innym jednostkom
» ujemne różnice kursowe.

PRZYCHODY FINANSOWE:

Zaliczamy do nich:
» odsetki od zwłoki od udzielonych pożyczek albo z lokat,
» aktualizacja wartości inwestycji,
» przychody związane z posiadaniem udziałów w innych jednostkach gospodarczych.
» zyski ze sprzedaży aktywów finansowych,
» dodatnie różnice kursowe.

STRATY I ZYSKI NADZWYCZAJNE:
 
Są to wszystkie straty i zyski niezagrażające prowadzeniu działalności, wynikające ze zdarzeń losowych, których rzecz jasna nie można było przewodzić. (powódź, pożar, zaniechania itp.) Szkody powstałe w ich wyniku zaliczamy do strat, natomiast zyskami nazywamy odszkodowania jakie z ich tytułu otrzymano.

Szczegóły publikacji...

Rachunek zysków i strat.

Rachunek zysków i strat ma za zadanie dostarczać informacje na temat efektywności poszczególnych rodzajów działalności oraz tego jaki jest ogólny wynik finansowy. Jest to jeden z podstawowych i tym samym obowiązkowych elementów sprawozdania finansowego, dawniej nazywany był rachunkiem wyników.

Przychodami ze sprzedaży netto nazywa się te przychody, które zostały wygenerowane ze sprzedaży towarów po odliczeniu podatku VAT. Koszty wytworzenia obejmują natomiast koszty związane z ich wytworzeniem na przykład:amortyzację, koszty wynagrodzenia pracowników, zużywanie maszyn itp. Po odjęciu ich od przychodów otrzymuje się wynik na sprzedaży brutto.

przychody ze sprzedaży netto – koszty wytworzenia sprzedawanych wyrobów = zysk/strata na sprzedaży brutto

Następnie od uzyskanego wyniku odejmuje się te koszty związane z prowadzeniem działalności:

» koszty zarządu czyli m. in. reklamy, wynagrodzenia dla pracowników administracji, materiały biurowe,
» koszty wiążące się ze sprzedażą i dystrybucją czyli transport, ubezpieczenie transporty itd.

zysk/strata na sprzedaży - koszty ogólne zarządu – koszty sprzedaży = zysk/strata na sprzedaży netto

Jednostka może również ponieść koszty niezwiązane z główną działalnością czyli na przykład grzywny, likwidacja środka trwałego itp., oraz przychody na przykład dotacje.           
zysk/strata na sprzedaży netto – pozostałe koszty operacyjne + pozostałe przychody operacyjne = zysk/strata na działalności gospodarczej (zysk operacyjny).

Następnie do wyniku działalności gospodarczej należy dodać przychody finansowe czyli różnego rodzaju odsetki na przykład od udzielonych pożyczek i odjąć koszty, którymi mogą być między innymi odsetek za nieterminowe płatności.

operacyjny zysk/strata na działalności gospodarczej+ przychody finansowe – koszty finansowe = zysk/strata na działalności gospodarczej.
  

Kolejnym krokiem jest odjęcie strat, których nie można było przewidzieć (np. kradzież) i dodać środki nadzwyczajne (np. odszkodowania).

zysk/strata na działalności gospodarczej – koszty nadzwyczajne + zyski nadzwyczajne = zysk/strata brutto.

Jeżeli wypracowano zysk to musi on zostać pomniejszony o podatek dochodowy CIT.

zysk/strata brutto – podatek dochodowy = zysk/strata netto

Szczegóły publikacji...

Struktura bilansu.

Bilans przedsiębiorstwa ma za zadnie ukazać strukturę i stan aktywów (majątku) przedsiębiorstwa oraz wskazać pasywa czyli źródła ich finansowania. Jest częścią sprawozdania finansowego i jednocześnie stanowi podstawowe źródło dostarczania informacje o sytuacji finansowej w jakiej znajduje się jednostka.

Ma on charakter statystyczny. Ukazuje stan majątkowy przedsiębiorstwa w momencie jego tworzenia i na podstawie aktualnych w tycz czasie danych. Zazwyczaj jest on tworzony na koniec każdego roku obrotowego. Dane uwzględnione w bilansie muszą być całkowicie udokumentowane i przede wszystkim kompletne.

Na jego podstawie oblicza się różnego rodzaju wskaźniki, dotyczące rentowności czy płynności przedsiębiorstwa.

Bilans podzielony jest na składniki, których treść ekonomiczna i wycena jest zbliżona. W zależności od przedsiębiorstwa sposób ich wyceny a także jej prezentacji może być odmienny, a jest to wynikiem możliwości wyboru stosowanej metody tworzenia bilansu.

W najczęściej stosowanym zapisie po lewej stronie umieszcza się aktywa trwałe czyli na przykład składniki niematerialne albo finansowe, po prawej stronie zapisuje się pasywa czyli między innymi zobowiązania bieżące czy długoterminowe.

Główną zasadą tworzenia bilansu jest konieczność zachowania tak zwanej „równowagi bilansowej” czyli stanu, w którym suma aktywów równoważy sumę pasywów. Zadaniem metody bilansowej jest poszukiwanie równowagi pomiędzy tymi dwoma składnikami.

Musi on być tworzony w odpowiedniej formie, którą w tym przypadku jest tabela. Jej wzór można znaleźć w załącznikach do ustawy o rachunkowości, w której dodatkowo zostały zawarte wszelkie informacje na temat bilansów tworzonych przez różne podmioty gospodarcze.

Niezbędnym jest aby precyzyjnie oznaczyć jednostkę dla której sporządzany jest dokument, zawrzeć w nim datę tworzenia czyli dzień bilansowy. Wymagane jest aby tworzony był w języku polskim a wartości wyrażone zostały w PLN. Musi on zostać popisany zarówno osoby zajmującej się prowadzeniem ksiąg rachunkowych jak i kierownika jednostki wykonującej taką działalność.

W niektórych przypadkach dopuszczalnym jest sporządzanie uproszczonej wersji bilansu ale tylko jeśli zostaną spełnione określone warunki.

Ze względu na okoliczności sporządzania możemy wyróżnić bilanse:

» skumulowane (tworzy je podmiot nadrzędny w stosunku do pozostałych członków grupy kapitałowej),
» jednostkowe,
» otwarcia i zamknięcia (roku obrotowego)
» likwidacyjne
» krótkookresowe.

Dokonać można jeszcze jednego podziału, który wynika z ich przeznaczenia:

» sprawozdawcze,
» uproszczone,
» publikacyjne.

Szczegóły publikacji...

Sprawozdanie finansowe.

Nazywamy nim wynik finansowy przedsiębiorstwa, przygotowany zgodnie z zasadami rachunkowości. Tworzy się go na koniec każdego roku obrotowego, na tak zwany dzień bilansowy, lub na inny dzień zamknięcia ksiąg (wynika to z prawa podatkowego). Musi on być stworzony w języku polskim, w polskiej walucie.

W nagłówku sprawozdania finansowego musi widnieć pełna nazwa, adres firmy a także okres czasu, którego dotyczą sprawozdania. Konieczne jest również dołączenie tablic statystycznych, które zawierają zestawienie liczbowe dotyczące danego zagadnienia. Musi zostać również wpisana data sporządzania sprawozdania, oraz podpisy osób, które je opracowały.

Aby zachować jednolita formę sprawozdawczości GUS (Główny Urząd Statystyczny) na prośbę ministra finansów, sporządza na potrzeby jednostek gospodarczych wzory oraz instrukcje, które określają:

» jednostki zobowiązane do składania sprawozdań,
» jednostki posiadające uprawnienia do otrzymywania sprawozdań,
» terminy składania sprawozdań oraz ich tematykę,
» zasady uzupełniania sprawozdań

Najważniejsze i jednocześnie obowiązkowe jest roczne sprawozdanie finansowe. Jest to roczny raport, zawierający komplety przegląd rozwoju jednostki oraz sytuacji w jakiej się znajduje, a także wskazywać ważne wydarzenia, które w trakcie tego roku wystąpiły. Powinno ono zawierać również przewidywania dotyczące rozwoju.

Aby informacje w nich zawarte były czytelne i rzetelne przede wszystkim sprawozdania te powinny charakteryzować się wiarygodnością, zrozumiałością, kompletnością, terminowością i ciągłością.

W skład sprawozdania finansowego wchodzą:
» wprowadzenie do sprawozdania,
» bilans,
» rachunek zysków i strat,
» zestawienie zmian w kapitale,
» sprawozdanie z przypływów pieniężnych,
» dodatkowe objaśnienia i informacje,

Ze sprawozdaniami wszystkich podmiotów zarejestrowanych w Krajowym Rejestrze Sądowym można zapoznać się w którymś z wydziałów gospodarczych KRS. Jednostki, których rok obrotowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym mają obowiązek nadesłania do KRS sprawozdania finansowego do 15lipca, pod karą grzywny a nawet ograniczenia wolności.

Szczegóły publikacji...

Budowa konta i jego oznaczenia.

Konta księgowe można przedstawić graficznie, a powstały graf kojarzy się z literą "T", dlatego konta przedstawione w taki sposób nazywa się zazwyczaj kontami "T"-owymi".


Przestawione na zdjęciu obok konto jest kontem dwustronnym. Jedna strona służy księgowaniu danego składnika, natomiast druga do ewidencjonowania jego zmniejszeń. Ta metoda wykorzystywana jest w zasadzie tylko do celów dydaktycznych, ponieważ w sposób prosty i niezwykle obrazowy tłumaczy ona reguły księgowań. W praktyce najczęściej stosuje się specjalne programy raportujące.

Jeżeli chodzi o oznaczenia konta, powinny one zawierać:

1.) NAZWĘ:

Zazwyczaj nazwa podpowiada nam co jest księgowane na danym koncie. Na przykład w koncie nazwanym "rozliczenia z dostawcami" z jednej strony zapisuje się nasz dług związany z zamawianiem kolejnych towarów a z drugiej strony ewidencjonuje się nasze spłaty zobowiązań. 

2.) NUMER:

Każde konto posiada swój (unikalny w systemie księgowym danej firmy) numer.  Ułatwia on księgowanie w przypadku dużej ilości kont, kiedy odszukiwanie jest utrudnione. Usprawnia to system, ponieważ łatwiej jest znaleźć konto po jego numerze niż po nazwie.


W niektórych państwach prawo nakłada obowiązek numerowania kont. W Polsce bardzo długo najbardziej popularny był system numeracji polegający na tym że odpowiednim sekcjom nadawano kolejne numery. Na przykład konta środków trwałych rozpoczynały się od "1" a środków pieniężnych od "2". Z czasem jednak zaczęto odchodzić od tego sposobu na rzecz jednolitego numerowania aby móc kontrolować pracę poszczególnych oddziałów, przede wszystkim w przypadku międzynarodowych korporacji.

3.) STRONY KONTA:
Jak widać na rysunku, każda ze stron konta posiada swoją nazwę.

» lewa strona-„Debet”, skrót„ Dt"/ „Winien" skrót „Wn"
» prawa strona: „Credit”, skrót Ct/„Ma"

Operacje zapisane po stronie Dt nazywa się „zapisem w ciężar konta", albo „obciążeniem konta", a po stronie Ct-„uznaniem konta" lub „zapisaniem na dobro konta". 

Szczegóły publikacji...

Zautomatyzowana forma techniki księgowości.

Można wyróżnić trzy podstawowe kierunki wykorzystywania komputerów w rachunkowości:

 » zagadnieniowe przetwarzanie danych księgowych (za pomocą komputera przetwarza się te odcinki prac ewidencyjnych, które ze względu na dużą liczbę powtarzających się danych źródłowych są najbardziej czasochłonne),
 » kompleksowe przetwarzanie danych rachunkowych, czyli od ewidencji, poprzez przechowywanie i zastawiania danych liczbowych,
 » zintegrowane przetwarzanie danych księgowych (sposoby informowania kierownictwa oraz procedury księgowy są zupełnie inne).

Komputer może być wykorzystywany do automatyzowania niektórych prac takich jak:

 » sporządzanie faktur,
 » wyceny zapasów o stałych cenach ewidencyjnych,

 » sporządzanie monitów i naliczanie odsetek za należności nie zapłacone w terminie,
 » wprowadzanie różnic kursowych,
 » dekretowanie typowych operacji gospodarczych,

Przepisy zobowiązują jednostkę, która prowadzi księgi rachunkowe za pomocą komputera do dodatkowych czynności, mających na celu zwiększenie wiarygodności i poprawności zapisów.
Na przykład w przypadku planu kont, powinny one zawierać dodatkowo listę zbiorów wchodzących w skład księgi na nośnikach z określonym ich powiązaniem i połączeniem, opis przetwarzania danych, wykaz programów wraz z instrukcją ich obsługi.

W przypadku ksiąg rachunkowych sprawa wygląda następująco:

 » warunkiem utrzymania zasobów informacyjnych systemu rachunkowości jest posiadanie specjalnego oprogramowania,
» przy tej formie księgowości spełniony musi być obowiązek zapewnienia automatycznej kontroli ciągłości zapisów,
» wydruki powinny być automatycznie numerowane, z oznaczeniem pierwszej i ostatniej strony oraz na kolejnych stronach być sumowane w sposób ciągły,
» zapisy powinny posiadać automatycznie przypisany numer pozycji, oraz dane osoby, która je wprowadziła,

 Chociaż komputery znacznie ułatwiają pracę księgowym, nie mogą oni zapominać, że poprawność ich pracy uzależniona jest od programu i otrzymanych danych wejściowych. Niezwykle istotnym jest 
zapewnienie odpowiedniego oprogramowania oraz kontrola wprowadzanych informacji.

Szczegóły publikacji...

Przebitkowa forma techniki księgowości.

W księgowości przebitkowej stosuje się zupełnie odmienną technikę rejestracji, można ją prowadzić ręcznie, lub za pomocą maszyn księgujących.

Przypomnę, że w tym typie księgowości zapisy prowadzone są kontach syntetycznych, czyli luźnych kartkach, z których informacje są zapisywane, a następnie za pomocą kalki przebijane na dziennik, który służy zachowaniu chronologiczności.

Urządzenie, które ułatwia tworzenie zapisów nazywane jest kontownicą, która ułatwia tworzenie zapisów przez kalkę w taki sposób aby znalazły się one w odpowiednich wierszach i kolumnach.

Formularz dziennika stanowią luźne karty składające się z rubryk, które są dostosowane do kart kontowych, w zależności od ich rodzajów zależy rodzaj formularza z jakiego się korzysta. Można więc spotkać się z dziennikami finansowymi, ilościowo-wartościowymi czy służącymi do ewidencji środków trwałych itp. Karty dziennika są zazwyczaj dłuższe niż karty kontowe, po to aby zmieściła się na niej jak największa liczba zapisów. 
           
Księgowanie każdego dowodu zajmuje w dzienniku dwa wiersze ponieważ trzeba tego dokonać na dwóch kontach Dt (strona debetowa) i Ct (strona kredytowa).

ZALETY: 
 
 » możliwy bezproblemowy podział pracy,
 » możliwość prowadzenia nieograniczonej liczby kont,
 » prowadzenie zapisów nie wymaga dużych nakładów pracy,
 » możliwość dokonywania zapisów zbiorczych,
 » małe prawdopodobieństwa popełnienia błędów,
 » łatwość w odszukiwaniu błędów,

 » możliwość zmechanizowania pracy,
 » łatwość w odszukiwaniu potrzebnego konta,
 » możliwość stosowania dowolnej segregacji czy układów,

   WADY:  
   
» utrudnienia w kontroli przebiegu całości oddzielnych transakcji,
» problem z zestawieniem sprawozdań w przypadku gdy dana pozycja wynika tylko z niektórych zapisów księgowych,


Jest to bardzo elastyczna forma, która może być stosowana niezależnie od wielkości jednostek gospodarczych i wymagań.

Szczegóły publikacji...

Tabelaryczna forma techniki księgowości.

Znana jest również jako "amerykańska" technika księgowości.

Polega ona na prowadzeniu oprawionej księgi zwanej "Dziennik Główna" albo dziennik tabelaryczny.


Łączy ona w sobie:

1) dziennik, który powstał w celu prowadzenie chronologicznej i uporządkowanej ewidencji pojedynczych operacji gospodarczych,

2) zespół kont syntetycznych, funkcjonujący również pod nazwą księga główna, która służy sporządzaniu zapisów systematycznych.
 
Księgi prowadzi się według ustalonych reguł i standardów:

Wszystkie operacje muszą zostać zapisane w dzienniku zgodnie z kolejnością w jakiej wysterowały, w odpowiednich kolumnach dziennika. Musi zostać zapisana: data wpisy, numer dowodu, treść i kwoty.
Zapisy kwot uwzględnionych w operacjach gospodarczych powinien równać się z sumą obrotów debetowych oraz sumą obrotów wszystkich kont.

Jest to wygodny sposób, który pozwala na bieżąco kontrolować  oraz sprawdzać poprawność zapisów.

Wszystkie księgowania muszą być wykonane odręcznie.

ZALETY:
   
 » przejrzystość zapisów,
 » łatwość wyszukiwania błędów,
 » łatwość sporządzania oraz uganiania zapisów.
           
WADY:
         
 » ograniczona liczba kont systematycznych ze względu na rozmiar księgi,
 » uciążliwy i utrudniony podział prowadzenia ewidencji między kilka osób,
 » wysokie ryzyko popełnienia błędów przy przenoszeniu danych z jednej stronicy na        kolejną,             

Tabelaryczna forma techniki księgowości zazwyczaj sprawdza się w niewielkich firmach, które dokonują względnie niewielu operacji gospodarczych oraz posługują się mała liczbą kont.

Szczegóły publikacji...

Księgowość i jej rodzaje.

Księgowość stanowi jeden z podstawowych elementów rachunkowości. Opiera się on ana rejestracji w ujęciu pieniężnym zdarzeń gospodarczych, które wpłynęły na zmianę majątku jednostki gospodarującej i źródłach jego pochodzenia. Czyli prościej ujmując jest to prowadzenie dokumentacji bezpośrednio związanej z przychodami i rozchodami przedsiębiorstwa zgodnie z przepisami. Na jej podstawie dokonuje się rozliczeń zarówno z Urzędem Skarbowym jak i partnerami biznesowymi.

Księgowość dzielimy na:

1) TRADYCYJNĄ
Techniki oparte na zapisie ręcznym charakteryzuje wyższość syntetyki nad analityką. Najpierw dokonuje się zapisu na kontach syntetycznych a dopiero potem powtarza się czynność na kartach analitycznych.

a) forma tabelaryczna- polega na prowadzeniu księgi "dziennik-główna" i łączy w sobie dwa urządzania: 
          » dziennik
          »  zbiór kont syntetycznych
 b) forma przebitkowa - zwarte księgi zastąpione są przez karty kontowe tworzące kartoteki,
c) forma rejestrowa - stosowana w operacjach masowych, w których występuje wiele dowodów              księgowych danego typu,

2) KOMPUTEROWĄ

W tym przypadku najpierw powstaje zapis a analityce. W syntetyce natomiast nic się nie księguje, sama się tworzy w wyniku sumowania księgowań. Konta analityczne działają identycznie jak konta syntetyczne w przypadku księgowości tradycyjnej.

Szczegóły publikacji...

Księgi rachunkowe.

Księgi rachunkowe jest to dokumentacja, która zawiera zapisy zdarzeń, obejmują one zbiory sald, obrotów i zapisów księgowych, które tworzą dziennik, księgę główną, księgi pomocnicze oraz zestawienia: obrotów i sald kont księgi głównej i pomocniczych oraz wykaz aktywów i pasywów.

Prowadzi się je zazwyczaj w siedzibie jednostki, jeżeli tak nie jest kierownik ma obowiązek powiadomić o zaistniałym fakcie Urząd Skarbowy oraz umożliwić dostęp do ksiąg upoważnionym, zewnętrznym organom kontroli.

Muszą być one prowadzone zgodnie z zasadami jakie narzuca polityka rachunkowości.

Księgi rachunkowe otwiera się w ciągu piętnastu dni od:
» dnia przed rozpoczęciem działalności,
» rozpoczęcia się każdego nowego roku obrotowego,
» dnia zmiany formy prawnej.
» dnia rozpoczęcia postępowania upadłościowego,
» dnia likwidacji.

Zamykane są natomiast nie później niż do trzech miesięcy od:
» dnia zakończenia działalności,
» dnia kończącego rok obrotowy,
» dnia poprzedzającego zmianę formy prawnej,
» dnia postawienia się w stan upadłościowy lub likwidacji.

Powinny być trwale oznaczone nazwą jednostki, której dotyczą. Każdy pojedynczy dokument, wydruk, czy teczka powinny być oznaczone w sposób widoczny.

Uwagę trzeba zwrócić na to aby nie zapomnieć zaznaczyć daty sporządzenia, okresu sprawozdawczego i roku obrotowego jakiego dotyczą.

Jeśli chodzi o przechowywanie, powinno być usystematyzowane, uporządkowane i ułatwiać odszukanie odpowiednich akt.

Wszystkie dokumenty muszą być sporządzane w języku polskim, a kwoty wyrażane w PLN.

Muszą zostać wydrukowane, lub skopiowane i przeniesione na nośnik danych przed końcem roku obrotowego, aby zapewnić trwałość zapisów oraz umożliwić ich przechowywanie.

Szczegóły publikacji...

Oferty biur księgowych.

Oferty biur księgowych zazwyczaj są bardzo obszerne, ich pracownicy muszą posiadać wysokie kwalifikację, bogatą wiedzę merytoryczną oraz szeroki zakres wykonywanych usług.
Usługi te możemy podzielić ze względu na kategorie jakie obejmują:



 
KSIĘGOWOŚĆ:
» prowadzenie ksiąg rachunkowych, również komputerowe,

» prowadzenie księgi przychodów i rozchodów,

» opracowywanie Zakładowych Planów Kont,

» sporządzanie sprawozdań finansowych,

» uczestnictwo w badaniu sprawozdań finansowych,

» opracowywanie wniosków kredytowych,

» optymalizacja kosztów,

» sporządzanie sprawozdań statystycznych dla Głównego Urzędu Statystycznego,

» reprezentowanie klienta przed GUS,

» aktualizacja danych w Sądzie Rejestrowym, KRS, Urzędzie Skarbowym i GUS,

» opracowywanie polityki rachunkowości,

» prowadzenie ewidencji środków trwałych,

» przygotowywanie raportów dla Zarządów,

PODATKI:
                        

» prowadzenie ewidencji do celów podatku VAT,

» przygotowywanie rozliczeń w podatku dochodowym,» przygotowywanie rozliczeń podatku VAT,

» wypełnianie deklaracji podatkowych i dostarczanie ich do odpowiednich instytucji,

» rozliczanie w zakresie podatku dochodowego

» reprezentowanie przed Urzędem Skarbowym,

DORADZTWO:
     

» w zakresie wyboru rodzaju działalności gospodarczej,

» w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej,

» w zakresie księgwo-podatkowym,

KADRY I PŁACE: 
                          

» prowadzenie wymaganej dokumentacji oraz ewidencji pracowników,

» kontrolowanie urlopów, zdolności do pracy,

» kontrolowanie terminów badań lekarskich,

» obliczanie zaliczek na podatek dochodowy,

» sporządzanie PIT -11, Pit- 40,

» sporządzanie list płac i deklaracji ZUS,

» przygotowywanie umów o pracę,

» przygotowywanie świadectw pracy,

» przygotowanie zgłoszeń oraz wyrejestrowań ZUS,

» sporządzanie teczek osobowych,

» sporządzanie kartoteki wynagrodzeń,
 
POŚREDNICTWO:

       

» w pozyskiwaniu kredytów,

» pisanie wniosków o dotację, pomoc w ich pozyskiwaniu,

» pomoc przy wdrażaniu oprogramowania do obsługi firmy,

» w sprzedaży spółki,

» w rejestracji działalności gospodarczej,

» w zakupie  spółek,

Są to tylko przykładowe usługi, jest ich znacznie więcej, oferty biur księgowych bardzo różnią się od siebie a lista ich usług wydaje się nie mieć końca.

Klient nie musi korzystać ze wszystkich opcji, wybiera tylko te, które są mu potrzebne.

Szczegóły publikacji...